Mimo coraz nowocześniejszych metod leczenia, coraz lepszej opieki stomatologicznej, wciąż jeszcze zdarza się nam utrata pojedynczego zęba lub nawet kilku sąsiadujących z sobą zębów. Dzieje się tak na skutek procesów chorobowych takich jak bardzo zaawansowana próchnica obejmująca korzenie, resorpcje, zaawansowaną paradontozę, komplikacje w leczeniu kanałowym ze względu na zawiłości w budowie anatomicznej zęba. Tracimy również zęby na skutek urazów mechanicznych np. w wypadkach komunikacyjnych, uprawiając sporty. Aby uniknąć powikłań związanych z ubytkiem zębów warto jak najszybciej je uzupełnić.

Pozbawienie pełnego łuku zębowego jednego lub wielu zębów powoduje zaburzenia w ułożeniu pozostałych zębów, ich nachylenia, przesuwanie, wysuwanie się, co prowadzi do przeciążenia i przedwczesnego ścierania się uzębienia. Pełne łuki zębowe liczą 28 do 32 zębów. Brak w układzie jednego lub kilku elementów powoduje przejęcie obciążeń zgryzowych, jakie występują w trakcie jedzenia przez mniejszą ilość zębów, gdzie siła mięśni żujących się nie zmienia. Przekładając to na prosty język – trudniej jest jeść, powstaje defekt estetyczny, szczególnie jeżeli dotyczy to zęba widocznego w uśmiechu, miejsca po utracie zębów zapadają się – twarz starzeje się szybciej. Aby zapobiec powikłaniom powstałym po stracie zęba najrozsądniej jest go jak najszybciej uzupełnić. Najbardziej zaawansowanym technicznie sposobem jest zastąpienie zęba implantem. Założenie implantu zębowego można porównać do wstawienia nowego, sztucznego korzenia zęba – jeżeli implant szybko pojawi się w miejscu braku, to dodatkowo zapobiegnie to zanikowi kości jaka zwykle ma miejsce po utracie zęba. Szacuje się, że w 2 lata po usunięciu zęba zanika ok 60 % kości w tym miejscu.

Implant przypomina w kształcie pojedynczy korzeń zęba. Materiały najczęściej używane to stopy tytanu, natomiast rzadziej tlenek cyrkonu. Do implantu przytwierdza się łącznik, który imituje opracowanego pod koronę zęba, a na to zakłada się koronę, czyli zęba jakiego pacjent widzi w jamie ustnej. Kształt, kolor i funkcja nowego zęba są takie same jak zęba własnego. Za pomocą implantów można uzupełniać braki pojedynczych zębów, braki kilku sąsiadujących zębów, ale też pełne łuki zębowe. Implant może też być elementem, który utrzymuje luźną klasyczną protezę na podłożu.

Ważnym atutem leczenia implantologicznego, w przeciwieństwie do uzupełnienia zębów za pomocą mostów opartych na zębach sąsiadujących z luką, jest brak ingerencji, a zatem nie ma konieczności oszlifowania własnych zębów pod most. Utrata któregoś zęba uczestniczącego w konstrukcji mostu powoduje utratę całego mostu. W przypadku implantu ten problem nie występuje.

Założenie implantu lub implantów zębowych powinna poprzedzić odpowiednia, dokładna diagnostyka. Obecnie rzadko bazuje się na klasycznym dwuwymiarowym zdjęciu rentgenowskim. Dostępność stomatologicznej tomografii komputerowej o niskiej dawce promieniowania daje nam możliwość perfekcyjnego zaplanowania zabiegu. Możemy zbadać ilość i jakość kości pacjenta we wszystkich trzech płaszczyznach. Kolejną ważną kwestią jest stan zdrowia pacjenta. Wywiad lekarski i ewentualne proste badania pozwalają na kwalifikację pacjenta do zabiegu. Jest bardzo niewiele bezwzględnych przeciwskazań do zastosowania leczenia implantologicznego, więc można powiedzieć, że implanty może mieć każdy.

Zabieg założenia implantu jest krótki i bezbolesny. Implanty integrują się z kością w 97-99 %. Można stwierdzić, że w medycynie jest t